Copyright H.E. Schoonekamp. Zonder mijn toestemming mogen mijn verhalen niet gekopieerd en/of gepubliceerd worden. Linken mag uiteraard wel.

dinsdag 8 april 2014

Tablet. Column 2014-12 voor Contact


Dat de technologie snel gaat valt niet te ontkennen… Ik loop de Zutphense binnenstad in en koop de nieuwste telefoon, een smartphone uiteraard. Heel blij loop ik ermee naar huis. Eenmaal thuis aangekomen blijkt het apparaat al bijna verouderd te zijn, zo snel gaan de ontwikkelingen. Nou ben ik van de generatie die is opgevoed met computers en ben ik er dus aan gewend. Ooit begonnen op school en thuis met Wordperfect 5.1. En zo meegegroeid met de eerste mobiele telefoons naar de moderne laptops en de smartphones. Een leven zonder tablet is inmiddels ondenkbaar…
Mijn nieuwe telefoon gaat en ik neem op. Ik hoor de vertrouwde stem van mijn vader: “ Ik heb een ta-blet gekregen.” Ik schrik en vraag of  hij ziek is. “Nee, geen pilletje tegen ziek zijn, maar een ta-blet” Ik schiet in de lach en zeg dat zo’n ding een te-blet heet. In het Engels dus. Hij vraagt of ik wil komen helpen met het ding. Uiteraard wil ik dat. Ik fiets naar mijn vader en bewonder zijn nieuwe aanwinst. Ik zet de instellingen goed en leg hem uit wat apps zijn en hoe hij apps op de tablet kan zetten. Al snel gaat mijn vader met zijn tablet om alsof hij er al jaren ervaring mee heeft. “Kan ik nu ook een selfie maken?” vraagt mijn vader lachend. Mijn vader maakt zijn eerste selfie met de tablet en ook wat gewone foto’s.
Ondertussen heeft mijn moeder een smartphone gekocht. En ook haar mag ik helpen om het ding aan de praat te krijgen. Het is een eenvoudige smartphone, speciaal gemaakt voor oudere mensen die voor het eerst een smartphone hebben. Ik lees de handleiding en ga ermee aan de slag. Dat blijkt niet mee te vallen, de gebruiksvriendelijkheid is ver te zoeken. Misschien zijn mijn moeder en ik te jong voor een ouderen-smartphone… De gewone smartphone is toch echt een stuk eenvoudiger. Mijn moeder wil graag appen met vrienden en familie. En ze wil net als haar jongere collega’s foto’s op facebook zetten zodat oud-klasgenoten kunnen zien hoe het nu met haar gaat. We maken foto’s, zetten deze op facebook en sturen elkaar appjes om te oefenen. Uiteindelijk lukt het om alles te vinden en leren op de telefoon.
Inmiddels stuurt mijn moeder appjes met smileys en zie ik op facebook geweldige foto’s voorbij komen. Mijn vader leest de krant en verstuurd mail vanaf de tablet. Ik ben er trots op hoe ze met hun tijd mee gaan! Nou maar hopen dat ik hen digitaal kan bijhouden…

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen