Copyright H.E. Schoonekamp. Zonder mijn toestemming mogen mijn verhalen niet gekopieerd en/of gepubliceerd worden. Linken mag uiteraard wel.

woensdag 16 oktober 2013

Column 9 voor Contact: Lost in Zutphen

Lost in Zutphen


Luie zaterdagochtend met een bak thee en een goed boek op de bank. Konijnen huppelend door de kamer. Na een drukke week redelijk op tijd naar bed gegaan de avond ervoor. En nu uitgeslapen fris en fruitig wachten op iemand met wie ik even de stad in zal gaan. Ik hoor dat er een motor op de stoep parkeert. De deurbel gaat en ik zie iemand met een verbaasde blik voor me staan. "Ik dacht dat je weg was! Nu is het mijn beurt om verbaasd te kijken. "Hoezo, we hadden toch afgesproken?" Vriend knikt instemmend en zegt "ja maar je fiets staat er niet!" Ik loop meteen naar buiten, maar helaas heeft hij gelijk. Iemand heeft afgelopen nacht m'n fiets gejat. Op m'n sokken loop ik door de buurt om te kijken of de fiets niet gewoon ergens anders staat, maar nee, fiets is weg. Zelfs van het slot is niks meer te vinden. Dat ik er best chagrijnig van ben is licht uitgedrukt. Dat wordt dus lopend door het leven voorlopig.
De volgende dag heb ik afgesproken om bij een vriendin aan de andere kant van Zutphen langs te gaan. Dat is te ver om te lopen, dus dan maar met de auto. Ik rij nooit met de auto in Zutphen. Met de fiets is veel sneller en makkelijker. En beter voor m'n conditie en het milieu. Maar nood breekt wet. Ik stap in de auto en wil wegrijden. Maar dan bedenk ik me dat ik geen flauw idee heb hoe ik er kom met de auto. Linksaf dan maar, dat moet de meest logische route zijn. Onderweg houd ik mijn ogen goed open, misschien staat mn fiets ergens. Na een stukje gereden te hebben wil ik linksaf. Zo rij ik met de fiets immers ook altijd. Met de auto blijkt dat niet te mogen, eenrichtingsverkeer. Dan maar een straatje omrijden. Deze straat blijkt ook eenrichtingsverkeer te zijn. Een paar straten verderop kan ik eindelijk wat meer in de richting gaan waar ik heen moet. Een paar minuten gaat het goed en dan kan ik niet verder. Doodlopende straat. Met de fiets kan ik hier wel door, dus zo heel doodlopend is de straat niet. Eigenwijs rij ik door en zie dan dat er een paal midden op de weg staat. Eromheen rijden is geen optie, keren dan maar. En aan mezelf toegeven dat ik de weg in Zutphen niet ken met de auto. Na nog een paar keer verkeerd gereden te hebben kom ik eindelijk aan op de plek van bestemming. Een gezellig avond en met de auto weer terug. Wederom weet ik heel goed hoe ik moet fietsen maar met de auto blijken veel wegen niet te mogen. Veel langer dan met de fiets ben ik onderweg naar huis. Ik wil mijn fiets terug. En niet meer verdwalen in mijn eigen stad! 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen