Copyright H.E. Schoonekamp. Zonder mijn toestemming mogen mijn verhalen niet gekopieerd en/of gepubliceerd worden. Linken mag uiteraard wel.

zaterdag 19 maart 2016

Jordien de Boer. Omdat ze niet vergeten is.



En zo ineens gebeurt het, ik rijd in Zutphen vanaf het industrieterrein De Mars richting de Deventerweg. En zo ineens sta ik voor de stoplichten te wachten en ineens realiseer ik me pijnlijk dat ik 100 meter daarvoor niet naar links gekeken heb. Naar links richting de Brandts Buijsstraat, waar op de hoek van het kruispunt het kruis staat met jouw naam erop. Jouw naam, Jordien. Ik ben je niet vergeten, echt niet. De weg is daar veranderd en ik moest even goed opletten. Maar ik ben het kruispunt voorbij gereden waar jij verongelukte, zonder opzij te kijken, zonder aan je te denken. Ik voel me schuldig en naar, maar echt, ik ben je niet vergeten en ik zal je nooit vergeten. Al ben je nu al meer dan 22 jaar dood. 

Echt vriendinnen waren we niet, wel klasgenoten. De laatste drie jaar van de basisschool zaten we bij elkaar op school. Jij was een paardenmeisje, gek op paardrijden. Zelfs in de pauze, met andere klasgenoten, speelde je “paardje”. Ik had toen niks met paarden. Nog steeds niet trouwens. Ik was er toen een beetje bang voor, en om eerlijk te zijn: ik ben nog steeds een beetje bang voor paarden. Ik ben niet bang voor spinnen of slangen of ezels. Wel voor paarden. Jij had daar heel hard om moeten lachen. Ik hoor nog wel eens jouw lach. Je had zo’n opvallende, harde, vrolijke lach waar je altijd aan te herkennen was. 

Jij was 3 januari jarig, ik 5 februari. Tussen jouw en mijn verjaardag waren geen andere klasgenoten jarig, geen andere traktaties in de klas. Opvallend voor een klas met 43 leerlingen. Als dertienjarige was ik 33 dagen na jouw dood dus net zo oud als jij toen je overleed. Op dag 34 overleefde ik jou. Hoe kan je als 13-jarige nou iemand overleven?

We gingen naar dezelfde middelbare school in 1992, maar kwamen in andere klassen. Jij ging naar de MAVO/HAVO brugklas. In groep 8 vertelde je me een beetje in paniek dat je in de papieren van de meester had geneuzeld en had gezien dat je een MAVO/HAVO advies had gekregen. Ik heb je toen verteld dat je echt wel via de HAVO naar het VWO zou kunnen. Je deed zo je best in de brugklas, je zou het zeker gered hebben. 

Aan het einde van groep 8 was er de musical. Jij deed daarin een dansje met twee anderen op het nummer Losing my Religion van REM. Na jouw dood ben ik mijn geloof verloren. Als God bestaat, had jij geleefd, zo dacht ik er over. Ik ben gelovig opgevoed, maar heb nooit meer geloofd.

Dertien jaar ben je maar geworden. Een kind, een meisje, een puber, een brugklasser. Op maandagochtend 26 april 1993 op weg naar de gymles op het veld aan de Brandts Buijsstraat. En bij het oversteken dacht jij nog voor die vrachtwagen langs te kunnen. Dat kon je niet. En de chauffeur kon niet meer remmen. Een dag later stond er een houten kruisje. Ter nagedachtenis aan jou. Niemand in mijn omgeving weet wie dat kruis heeft neergezet. Het is al een paar keer vervangen. Op je sterfdag heb ik er wel eens bloemen neergelegd. Of een kaarsje. Soms kan ik niet begrijpen dat je langer dood bent dan dat je geleefd hebt. Dan begrijp ik de begrippen tijd en leven en dood niet meer. Soms vraag ik me af wat je nu zou hebben gedaan. 

Ik heb je naam op google ingetikt. Daar ben je niet te vinden. Eigenlijk wel logisch, vier dagen voor jouw dood werd het internet toegankelijk. Maar niet voor gewone brugpiepers zoals wij dat toen waren. 

Vandaag leg ik bloemen bij het kruis. En weet ik dat ik er nooit meer voorbij zal rijden zonder aan jou te denken. En ik schrijf deze column. Omdat je niet vergeten bent Jordien.


I thought that I heard you laughing
I thought that I heard you sing
I think I thought I saw you try

But that was just a dream
That was just a dream

Bron Engelse tekst: Losing my religion van R.E.M. 

Deze column is gepubliceerd in de Contact.



11 opmerkingen:

  1. Ik kan me die dag ook nog goed herinneren. Ik werkte toen op de Mars en kwam vlak nadat het ongeluk gebeurd was aanrijden. Ik kijk ook altijd automatisch naar het kruisje op de hoek.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat aangrijpend he, als er een leeftijdgenoot overlijd als je zo jong bent. Zelf heb ik ook een klasgenootje verloren in groep 6. Hij stak de weg bij zijn huis over om de peddels te halen voor zijn bootje en werd geschept door een auto. Hij overleed in de ambulance is ons verteld. Het mooie is juist dat toen mijn geloof juist sterker is geworden. Mijn klasgenootje had vanaf dat moment het perfecte leven, hij mocht al op de gouden straten spelen en David, Ruth, Maria Mozes, enz zien. Op een dag hoop ik dat al mijn overleden kennissen en vrienden mij daar de weg gaan wijzen en mij voorstellen aan al die mensen;-) Juist met jouw werk(ps erg knap dat je dit werk kunt doen;-) kun je toch niet anders dan geloven in God. Het lichaam zit zooo bijzonder in elkaar;-) Bedankt voor je blog, ik ga zeker vaker kijken. God's zegen uit Kinderdijk

    BeantwoordenVerwijderen
  3. En zo ineens is haar naam vereeuwigd via Google!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Door jou is Jordien de Boer vanaf nu wel op google terug te vinden. Dat is toch mooi.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. 26 jaar geleden, ben jij uit mijn leven gegleden en ben ik een engel verloren.
    Ik heb jou helaas te kort mogen kennen, zoals wij probeerde de markten samen te plannen , om elkaar te kunnen zien , ontmoeten , ik ben nog nooit met zoveel plezier naar een markt gegaan als toen die tijd , wij schreven en belde elkaar, wij werden verliefd , en ik bezorgde jou vlinders in jou buik. Gelukkig heb jij dat gevoel mogen beleven samen met mij. Nooit uit mijn gedachten, en nooit uit mijn hart. Zoveel liefde heb ik van een meisje zoals jou nooit gehad. Ik heb nu zelf een dochter, deze draagt jou naam, iets ouder dan jou , ik heb haar jou naam mogen geven , zo blijf jij altijd een levendig stuk in mijn leven . ik heb jou vaak op mijn schouder mogen dragen, dit helaas wel na jou dood. Want ik ben zo vaak beschermt door een engel , want ik weet ook het verschil tussen levende en dood. Ik heb verre reizen mogen maken, als militair zijnde een boel van de wereld mogen zien, en veel moeten mee maken, jij hebt mij bij al die gevaren , ten alle tijden beschermd, anders had ik dit leven waar ik nu in leef niet gezien. Ik wil jou bedanken dat jij mij de weg hebt gewezen , en beschermd bovendien. Ik ben dankzij alle strijd , iemand tegen gekomen waar ik nu 2 jaar mee samen ben. En weet lieve Jordien , ik heb in haar ogen jou weer gezien.. Veel liefs L.E.Pluister

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mooi geschreven. Lief dat je over haar schrijft. Nu is ze wel op Google te vinden :)
    Veel liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Lieve L.E. Pluister, zou je contact op willen nemen met de vriendin van de vader van Jordien. We zijn diep geraakt door jouw verhaal. Bel naar 0633134523

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mooi geschreven Hernieke, moet nog vaak aan Jordien denken. Zat bij Jordien in de brugklas, de vrijdag ervoor vertelde ze me nog dat ze naar de hoven zou gaan verhuizen en we voortaan samen op zouden kunnen fietsen. Drie dagen later was ze dood. Op die ellendige maandag morgen op het gymveld die zo mooi zonnig begon. Herken je opmerkingen over haar lach en het niet meer voor lief nemen van het geloof. Dankjewel dat je dit gepost hebt. Zat laatst ookal je blog over haje te lezen. Hoop dat die nog wel weer bovenwater komt.

    BeantwoordenVerwijderen