Copyright H.E. Schoonekamp. Zonder mijn toestemming mogen mijn verhalen niet gekopieerd en/of gepubliceerd worden. Linken mag uiteraard wel.

dinsdag 22 maart 2016

Politieblog. Guus is boos.




‘112 Politie, uit welke plaats belt u?’
‘Uit Zutphen. Ik ben boos en ik ga naar de trein!’
Verschrikt spring ik op uit mijn stoel op de meldkamer van de politie en herhaal wat de jonge jongen die hoorbaar verstandelijk beperkt is tegen me zegt. Twee collega’s springen ook op, klaar om treinen te laten stoppen en alles en iedereen aan te sturen om te voorkomen dat hij voor de trein stapt. 

Aan de praat houden dus.

‘Wat ga je daar doen dan?’ vraag ik een beetje angstig.
‘Ik ga naar Arnhem, ik ben boos en ik ben weggelopen.’
Ook dit herhaal ik, waarop mijn twee collega’s zichtbaar opgelucht weer gaan zitten, net als ik.

Ik vraag naar zijn naam en vraag waarom hij zo boos is. Hij zegt dat hij Guus heet en dat hij boos is op zijn begeleiders. En hij zegt zo zenuwachtig te zijn voor zijn verjaardagsfeestje een week later. En dan begint hij hartverscheurend te huilen. Ik zeg hem dat hij beter terug kan gaan naar huis, daar missen ze hem vast. Hij stopt met huilen en zegt boos dat hij toch met de trein gaat. Blijkbaar is hij al op het station, want ik hoor op de achtergrond een trein. En dan zegt hij dat hij in de trein is gestapt. Weer moet hij huilen.

´Guus, zullen we afspreken dat je naar Arnhem gaat en dan in Arnhem weer in de trein naar Zutphen stapt?´
´Ik ga naar Arnhem, hoe heet jij?’ Guus klinkt weer wat vrolijker, maar wel erg zeker van zijn zaak.
´Ik heet Henrieke. Spreken we af dat je terug gaat naar Zutphen als je in Arnhem bent?`
‘Ja dat is goed, dat doe ik’
‘Goed zo, Guus. Afspraak is afspraak hè.’
Ik verbreek de verbinding en daarna spreek ik met andere mensen die 112 bellen. Ondertussen wel hopend dat Guus echt terug naar huis gaat. Het is al laat, hij moet niet de laatste trein missen.

Dertig minuten later.
‘112 Politie, uit welke plaats belt u?’
‘Uit Arnhem’
Ik herken meteen de stem van Guus. 
‘Guus, ben je in Arnhem? Ga je terug naar Zutphen?’
‘Nee, ik ga de stad in, ik wil nieuwe schoenen.’
‘Guus, je hebt me beloofd terug te gaan, dit vind ik niet leuk.’
‘Kan me niet schelen Henrieke, ik wil nieuwe schoenen. En ik wil niet terug, ik ben boos op de begeleiding.’
‘Maar Guus, het is hartstikke laat, de winkels zijn dicht, je kan nu geen nieuwe schoenen kopen.’
‘Oh ja…’
‘Guus, we maken een nieuwe afspraak. Je gaat in Arnhem een half uurtje in de etalages naar schoenen kijken die je hebben wilt. Volgende week ben je jarig. Dan kan je aan iedereen geld vragen om die nieuwe schoenen te kopen. Als je weet welke je hebben wilt, ga je terug naar de trein, naar Zutphen. Je kan niet de hele nacht in Arnhem blijven, het is veel te koud.’
‘Ja dat is een goed idee Henrieke, dat ga ik doen, dank je wel.’
En Guus, 112 mag je alleen bellen in geval van nood. Als er iemand misschien doodgaat of je betrapt een inbreker ofzo.’

Twintig minuten later is een collega met iemand aan de telefoon die 112 heeft gebeld en ik maak uit zijn antwoorden op dat hij toch weer Guus aan de telefoon heeft. Ik roep naar hem dat ik het gesprek wel over neem.
‘Guus, met Henrieke. Heb je schoenen uitgezocht?’
‘Ja hele mooie. Van Adidas, zwarte.’
‘Wow, mooi zeg. Ga je dan nu terug naar het station?’
‘Nee, ik ga de kroeg in!’
‘Guus, we hadden een afspraak. En afspraken daar moet je je aan houden. Ik wil echt dat je terug gaat naar het station en in de trein naar Zutphen stapt.’
‘Je zeurt net zo als alle andere vrouwen.’
Ik bijt mijn onderlip kapot om niet in lachen uit te barsten en probeer een beetje streng te klinken.
`Dat klopt Guus. Maar je gaat nu wel terug naar het station.’
‘Ja okee, doei.’

Ik ben er niet gerust op dat hij naar het station gaat. Een collega van de meldkamer belt naar de zorginstelling waar hij woont. Daar krijgen we geen contact mee. Guus is ook nog niet als vermist opgegeven. Hem terugbellen lukt niet. Gewoon maar hopen dat hij onze afspraak nakomt dus.

Tien minuten later.
‘112 Politie, uit welke plaats belt u?’
‘Uit Arnhem.’
Wederom herken ik de stem van Guus. Hij begrijpt overduidelijk niet waarvoor 112 bedoeld is.
‘Hoi Guus! Waar ben je, op het station?’
‘Nee, in Arnhem. Ik ben bij de hoeren geweest.’
Ik kan er niks aan doen, maar ik schiet in de lach. En ik twijfel of ik het wel goed gehoord heb.
‘Waar ben je geweest?’
‘Bij de hoeren.’
Gezien het tijdsverloop kan er niet veel gebeurd zijn. En daarom durf ik de volgende vraag wel te stellen.
‘Wat heb je daar gedaan dan Guus?’
‘Mijn middelvinger opgestoken!’
Ik lig letterlijk dubbel van het lachen, ik heb er geen controle meer over. En dat hoort hij uiteraard.
‘Je lacht me uit!’
‘Nee, ik lach je niet uit, je maakt me aan het lachen. Dat is wat anders. Heb je je middelvinger opgestoken bij de hoeren? Dat kan echt niet hoor, waarom heb je dat gedaan?’
‘Ja nou, ik liep er langs en toen wenkte die mevrouw dat ik naar binnen moest komen en dat heb ik gedaan en toen heb ik mijn middelvinger opgestoken en ben ik weggegaan.’
‘Maar waarom dan?’
‘Ik maak zelf wel uit wat ik met mijn geld doe, daarom.’
Even ben ik sprakeloos. Die Guus is toch niet echt gek.
’Ja dat is zo Guus. Ga je dan nu naar het station?’
‘Misschien wel Henrieke, doei.’

Weer een kwartier later.
‘112 Politie, uit welke plaats belt u?’
‘Uit Arnhem, dat weet je nou toch wel een keer. Ik ben op het station. Er is geen trein en ik moet plassen.’
‘Hey Guus, wat goed dat je onze afspraak bent nagekomen en op het station bent. Ik ga meteen voor je kijken hoe laat de trein gaat.’
‘Ik moet plassen, waar is de wc?’
‘Ik denk dat er geen wc is Guus, je moet wachten tot je in de trein bent vrees ik.’
Ondertussen kijk ik op de website van de NS hoe laat de trein gaat naar Zutphen. En zie ik opgelucht dat hij net op tijd op het station is om de laatste trein te halen.
‘Guus, over 12 minuten gaat van spoor 3 de trein naar Zutphen. In die trein is een wc. Je moet het dus even ophouden. Spreken we af dat je in die trein stapt?’
‘Ja, is goed Henrieke, ik moet echt nodig plassen, dus ik ga met die trein.’
‘Goed zo Guus. Ik ben trots op je. Je gaat met die trein naar Zutphen en dan naar huis, lekker slapen.’
‘Ja, ga ik doen Henrieke, dank je wel.’
‘Dag Guus, goede reis.’

Ik leun achterover. Hij is nog steeds niet als vermist opgegeven, maar hij gaat naar huis. Althans, dat hoop ik, maar ik heb er vertrouwen in. Guus moet gewoon terug naar huis. 

Drie kwartier later. Als ik net een echt 112-gesprek heb verwerkt en de verbinding heb verbroken, roept een collega naar mij. ‘Telefoon voor jou, Guus!’
Ik neem het gesprek over.
‘Hai Guus, met Henrieke.’
‘Hoi Henrieke, ik ben thuis hoor. Dat hebben we afgesproken hè, jij en ik.’
‘Ja Guus, dat hebben we afgesproken, jij en ik. Ik ben trots op je dat je thuis bent en dat je je aan onze afspraak hebt gehouden.’
‘Ja. Ik lig in bed. Ik ga slapen. Want ik ben thuis, zoals we dat hebben afgesproken, jij en ik.’
‘Goed zo Guus. Ga maar lekker slapen jongen. En ik hoop dat je volgende week een heel leuk feestje hebt.’
‘Dank je wel Henrieke. Ga jij ook maar slapen, je moet niet zolang werken.’
‘Ik ga later slapen. Droom maar fijn, dag Guus.’


Is 112 hiervoor? Nee, absoluut niet. Maar Guus is niet meer boos en weer veilig thuis. Waar niemand hem gemist lijkt te hebben. De rest van de nachtdienst zit ik met een glimlach van oor tot oor op de meldkamer. En hoop ik echt dat Guus over een week na een leuk feestje die mooie schoenen kan gaan kopen. 


De naam Guus en de plaatsnamen zijn in deze blog voor zijn privacy veranderd. De rest is waargebeurd. 

Het verkeerde gebruik van 112 door Guus heeft geen gevolgen gehad voor andere 112-bellers. 

Spoed? Bel 112
Politie? Bel 0900-8844

36 opmerkingen:

  1. Hoi Henrieke,
    Wat super dat je dit zo hebt aangepakt!
    Ik kan met voorstellen, dat je soms dubbel lag van het lachen.
    Zelf ben ik ook begonnen met bloggen, omdat ik 3 kinderen met een 'sticker' heb, en ik hoop dat ze niet 'zomaar' even 112 gaan bellen, zoals Guus.
    Voor Guus zou het in zijn beleving ook niet zomaar een telefoontje geweest zijn, hij had op dat moment een probleem. Mocht 1 van mijn kinderen toch net zoiets gaan doen als Guus, dan hoop ik dat er iemand aan de lijn komt zoals jij!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het was toch "Guus Geluk" dat hij jou aan de lijn kreeg ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. awh het is echt heel lief van u dat u zo gereageerd heeft op die meneer.
    u bent een topper!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een kanjer ben je toch, niet alleen in het schrijven maar ook in je werk maar dat wisten we al.
    hoop dat ik het ook ooit zo goed ga doen en we collega's gaan worden op de meldkamer.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wauw wat heb je dit mooi gedaan.
    Geweldig en zo respectvol.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Geweldig verhaal. En erg mooi opgelost. Respect voor beide.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Met plezier heb ik het verhaal gelezen moest hard lachen , toch fijn dat u voor die jongen er was

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hallo Henrieke,

    Fantastisch!!! Jij maakt het verschil in het leven van een mens!
    Hartelijke groet Henna

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Inderdaad!! Zo denk ik er ook over!! Top!! Fantastisch geschreven ook!
      Ik wens je een goed leven!!

      Yvonne

      Verwijderen
    2. Ja zo mooi, het gaat soms ook anders, iedereen bij de meldkamer zou les van jou moeten krijgen. Je bent een grote toevoeging voor de politie, ik kan het weten heb er 11 jaar gewerkt Met super veel plezier groet Annette.

      Verwijderen
  9. Top geschreven. Serieus en humoristisch ook dat is meldkamer werk.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Nog bedankt voor je positieve reactie nav mijn blog :)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Mooie blog. Ik vind wel dat je moet uitkijken met de opmerking dat niemand hem in de zorginstelling gemist zou hebben. Geen uitspraken doen waar je geen weet van hebt.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wauww ik heb ontzettend veel respect voor hoe u dit heeft aangepakt! Ik hoop ooit ook zo'n goede hulpverlener te mogen zijn! Erg knap !

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Je bent een topper Henrieke
    Dit is soms genoeg voor een mens een luisteren oor
    Een beetje begrip . Mede door dit heb je hem wel behoed van hoop narigheid . Z'n onschuldig iemand kan zomaar tegen de verkeerde oplopen
    Knap hoor trots mag je zijn op jezelf
    Met vrgr ylonka

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Mooi gedaan en voor mij zo herkenbaar !!!!
    Vrgr van Rob Keijzer ( coll. met FLO)

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Hoi henrieke
    wat goeden tof van je super ik had ook gelachen hahahah toppie

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Mooi zeg! Jij doet werk wat er toe doet, en je doet het zo te lezen goed!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Geweldig om te lezen echt toppie hoop vaker verhalen van jou te lezen Mvg Evert-Jan

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Van dit soort verhalen ga je toch spontaan glimlachen.... Iets wat ik nu dus ook van oor tot oor zit te doen!!! Wat een leuk beroep heb je soms toch!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Wat top van je! Woon zelf ook begeleidt<----------------weliswaar zelfstandig maar toch met begeleiding die elke dag aan komt waaien.
    Vind het mooi om te lezen hoe je het hebt aangepakt,echt top!

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Vandaag toevallig op je blog terecht gekomen. Ik ga zeker nog meer (terug) lezen

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Wat een geweldige en zorgzame oplossing. Petje af!

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Wat een geweldig verhaal! De manier hoe je het voor elkaar hebt gekregen is nog beter! Zo zie je maar weer dat je met goed getrainde mensen altijd geweldig klaar kan staan voor de burgers!

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Hallo Henrieke , auch für einen Deutschen wie ich es bin ist es eine Erholung solch Clever sowie auch Menschlich geschriebenen Blog . Ich habe diesen realen sowie auch Menschlich ergreifenden Blog zu meiner positiven Begegnungen mit den Niederlanden empfunden . Ich freue mich auf weitere Zeilen von einer jungen und netten Gesetzeshüterin .

    BeantwoordenVerwijderen