Copyright H.E. Schoonekamp. Zonder mijn toestemming mogen mijn verhalen niet gekopieerd en/of gepubliceerd worden. Linken mag uiteraard wel.

vrijdag 6 september 2013

Column 7 voor Contact. Walburgkerk


Walburgkerk

Een zonnige zaterdag. En niet zomaar een zonnige zaterdag, nee een vrije zonnige zaterdag! Dus wakker worden wanneer ik dat zelf wil en kleren aan die ik zelf wil, een jurkje vandaag. En vooral geen gehaast 's ochtends, maar heerlijk kalm aan op het fietsje de stad in om bij m'n favoriete bakker verse broodjes te halen. Geen beter begin van de dag denkbaar! Met verse broodjes en goede zin fiets ik naar huis, langs de Walburgkerk. Ik hou van deze kerk. Mijn ouders zijn er getrouwd en als klein meisje zong ik er in het koor. Ik koester het geluid van de klokken op zaterdagmiddag en als ik een tijd weg ben geweest en in de verte de Walburgkerk zie ben ik gevoelsmatig al thuis. Nu stond er een bord dat de kerk beklommen kon worden. Leuk! Lang geleden heb ik dit wel eens met mijn vader gedaan, nu wil ik het graag nog eens doen. Onderweg naar huis kom ik een bekende tegen en als ik haar vertel over het beklimmen van de Walburgkerk wil ze mee. We spreken af om later op de dag te gaan. Thuis eerst rustig verse broodjes eten, bakje koffie en luieren met een goed boek.
Om 16:00 uur staan we bij de Walburgkerk. We worden hartelijk ontvangen door de gids, toevallig een oud-klasgenoot. Er zijn meer gegadigden, zowel inwoners van Zutphen als toeristen. Beneden krijgen we al veel informatie over de kerk en dan gaan we de toren in waar 200 treden op ons wachten. De eerste helft is met een stenen wenteltrap. Daarboven hangen de klokken, indrukwekkende zwaargewichten. Via houten trappen gaan we verder.   "Ik loop wel achter je" zegt kennis met een grote grijns. Oeps! Een jurk en trappen gaan slecht samen! Bovengekomen gaan we een deurtje door en staan we buiten. Wat een uitzicht! De daken en straten van de binnenstad, de IJssel, Deventer, Doesburg, Markelo en de weilanden. Alles lijkt klein onder ons, Zutphen als een mierenhoop. Beneden in de stad kennen we goed de weg, hierboven moeten we de wegen zoeken. Maar het lukt me om mijn eigen huis te ontdekken in de wirwar van straatjes en bomen. "Eigenlijk zou je hier een terrasje moeten hebben en de hele avond kunnen blijven zitten" zeg ik. Na een half uur is het tijd om naar beneden te gaan. We duiken meteen het terras op en met een drankje kletsen we nog wat. Ineens horen we de klokken. We bestellen nog een drankje en proosten op een mooie dag. De Walburgtoren is echt het hoogtepunt van Zutphen! 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen