Copyright H.E. Schoonekamp. Zonder mijn toestemming mogen mijn verhalen niet gekopieerd en/of gepubliceerd worden. Linken mag uiteraard wel.

donderdag 1 juni 2017

Treinleven

Na een leuke middag in Zwolle stap ik halverwege de avond in de trein naar Zutphen. Het is rustig. De paar mensen in de tweede klas coupé kijken voor zich uit of op hun telefoon. Net als ik. Niemand praat. Ik vind het prima, heb er ook geen behoefte aan. Des te opvallender is het luide telefoongesprek van de jongen een paar banken achter mij. Het is hetzelfde treinstel, maar er zit een glazen deur en glaswand tussen. En die glazen afscheiding duidt het verschil tussen de eerste en tweede klas. En ondanks het glas hoor ik alles wat hij zegt. Ik probeer mij af te sluiten voor zijn luide gesprek, maar al snel heeft hij mijn onverdeelde aandacht. 

'Ja ik zit hier gewoon in de eerste klas! Wat een luxe gek, echt niet normaal, zit hier helemaal alleen, kan elke minuut op een andere bank gaan zitten!’
Ik draai mij om. Ik zie dat hij met zijn rug naar mij toe zit en zie alleen een kort geschoren blond koppie boven de bank uit. Rond de twintig schat ik hem. Hij klinkt niet als iemand die eerste klas reist.

'Wat denk je, zit ik boven of beneden?'
Blijkbaar mag de persoon aan de andere kant van de lijn gaan raden. 
‘Jaaa, ik zit beneden! Lachen gek!’
Dat snap ik niet en de persoon met wie hij belt blijkbaar ook niet, want hij herhaalt het nog twee keer.

'Ze hebben stroomdingen hier! Waarom hebben ze die in de tweede klas niet!'
Ik heb het idee dat de jongen zwart rijdt en dat in stijl doet. Maar de toon van zijn gesprek is zo grappig dat ik er eigenlijk wel om moet lachen.

'Ik ga miljonair worden hoor! Echt waar, ik ga miljonair worden! Nou weet ik hoe rijke miljonairs reizen, kicken joh!'

Ik vind hem leuk, deze onbekende blonde jongen. Bijna kinderlijk blij omdat hij eerste klas reist en dit geluk maar al te graag wil delen met de persoon met wie hij belt.

'Die banken hè, die zitten echt veel beter hoor!'
Onwillekeurig draai ik mij om en kijk naar de eerste klas banken om te zien of daar nou echt zoveel verschil in zit. Als ik weer voor mij kijk zie ik dat de conducteur de coupé inloopt. De jongen belt gewoon door. Stiekem hoop ik dat hij de conducteur opmerkt en weg kan lopen voor hij gecontroleerd wordt. De conducteur is snel klaar met het gedeelte waar ik zit en met een 'fijne avond nog' loopt hij door naar de jongen. Ik draai mij om.

'Ja, wacht even hoor, de conducteur is er!'
Hij draait zijn hele vrolijke gezicht naar de conducteur en dan zie ik een gedeelte van zijn kleding en gezicht. Hij is het type dat mijn ouders zouden classificeren als “opgeschoten jongere” en waarvoor ik eigenlijk geen modernere term kan bedenken. Ik zie de conducteur ook wat bedenkelijk kijken en hoop echt dat hij hem geen boete geeft. Dan zie ik hoe de jongen zijn hand uitsteekt en een OV-chipkaart aan de conducteur geeft met een geprint kaartje. Blijkbaar de upgrade naar de eerste klas. Als hij gecontroleerd is belt hij vrolijk verder. Ik kijk weer voor me, wetend dat ik te snel over hem geoordeeld heb. 

In Deventer stapt hij uit. Het eerste klas gedeelte leeg, het treinstel in stilte en mij met een grote glimlach achterlatend.



Deze column is eerder verschenen in Contact Zutphen-Warnsveld.

Het knippen en plakken van deze tekst is niet toegestaan zonder mijn toestemming. Linken naar deze site mag wel. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen