Copyright H.E. Schoonekamp. Zonder mijn toestemming mogen mijn verhalen niet gekopieerd en/of gepubliceerd worden. Linken mag uiteraard wel.

dinsdag 4 maart 2014

Smulrol. Column 2014-9 voor Contact

Een vrije dag! Uitslapen en aan het eind van de ochtend op bezoek bij een goede vriendin. Haar leuke kleine nichtje is er ook en die heeft wel zin in pannenkoeken. Dus op de vraag of ik ook wil blijven lunchen zeg ik geen nee. Vriendin bakt een paar flinke pannenkoeken die wij heel gezellig smakelijk opeten. Na het eten pakt vriendin met haar handen het beetje buikvet vast wat ze heeft en zegt met een grote grijns: 'Zo, mijn smulrol is weer vol! Ik lig dubbel van het lachen en voel ook even aan mijn smulrol. Die zit wel heel erg vol... Noemen anderen het vet op hun buik liefdevol lovehandle, ik besluit bij het woord smulrol te blijven. Ik heb deze rol namelijk helemaal zelf volgesmuld.

Eenmaal thuis sta ik voor de spiegel en kan niet anders constateren dat mijn smulrol echt te vol zit. De Zutphense horeca heb ik de afgelopen tijd teveel bezocht... Even een drankje hier en een hapje daar. Gezellig lunchen of bijkletsen met vrienden onder het genot van een goede pizza met een glas wijn. Helaas hebben al die lekkere momenten een souvenirtje achtergelaten. Ik pak mijn smulrol nog even goed vast en besluit dat het tijd is om afscheid te nemen. Minder smullen dus. En meer bewegen. Nu de dagen wat langer zijn en het zonnetje zich vaker laat zien heb ik daar geen moeite mee. Lekker een stuk lopen of een flink eind fietsen is geen straf, dat vind ik leuk. Maar smullen is voor mij echter ook geen straf. Serieus in actie dus. Sportschool in en minder smullen. Ik doe hard mijn best, echt waar. In huis word ik chagrijnig en jaloers aangekeken door konijn als ik op een wortel kauw. En zelf ben ik af en toe ook best chagrijnig omdat ik die wortel heel graag aan konijn wil geven en mijn eigen tandjes liever in een stuk chocolade zet. Ik ga zoveel mogelijk naar de sportschool 's avonds. In de sportschool valt niks te smullen en er zijn bijna geen rollen te zien, dus dat werkt heel motiverend. En als ik thuis kom dan neem ik een kopje thee, uiteraard met niks lekkers erbij. Elke avond voel ik even aan mijn smulrol om te checken of deze al kleiner geworden is. Maar mijn smulrol blijkt nogal hardnekkig te zijn. Een beetje moedeloos word ik er wel van, maar opgeven is geen optie. Weg met die smulrol! Tot de telefoon gaat. Een andere goede vriendin aan de lijn met de mededeling dat het de hoogste tijd wordt voor een gezellige zaterdaglunch in de stad. Metprosecco. Hier kan ik geen weerstand aan bieden en we spreken af in de binnenstad van Zutphen bij een leuke eetgelegenheid. Met een heel lekker warm broodje en een goed glas prosecco smul ik mijn smulrol weer vol. Zonder schuldgevoel. Af en toe moet ik gewoon even lief zijn voor mijn smulrol, ineens afscheid nemen ervan dat kan natuurlijk niet, dat moet in etappes. En nu ga ik fietsen. Heel ver. Dan kan ik snel weer de Zutphense horeca bezoeken. Zonder smulrol. Maar wel om te smullen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen