Politieblog. Van de ratten besnuffeld.

Ik ben ooit begonnen bij de politie aan de balie van het Politieteam Zutphen. Nu al 14,5 jaar geleden. Ik heb daar twee jaar met heel veel plezier gewerkt, met hele leuke collega’s. 

Iedereen die het politiebureau binnen komt, heeft de politie nodig, op wat voor manier dan ook. En daarvoor zitten er mensen aan de balie, om iedereen te helpen. Soms op een onverwachte manier…

Ik heb met een andere collega een balie dienst als er een vrouw het politiebureau binnen komt lopen. Aan één vinger van haar hand, die ze met een vies gezicht ver voor haar uit houdt, hangt een wit plastic tasje met iets erin. Aan het tasje hangt een briefje.

Ze zet het tasje op de balie en roept meteen dat ze aangifte wil doen van bedreiging. Dan zie ik ook de tekst op het briefje. “Je bent een vuile rat” staat er met grote letters op geschreven. De vrouw zegt dat ze ruzie heeft met iemand en dat ze deze morgen dit tasje aan de antenne van haar auto vond. Ik open het tasje en zie een doosje met gaatjes. Het is overduidelijk een doosje van een dierenwinkel. Ik pak het doosje uit het tasje en open het, een beetje bang voor wat ik aan ga treffen. Ik ben gek op dieren, van dieren moet men afblijven. Ik verwacht een dode rat te vinden, maar tot mijn verbazing zie ik meteen een snuit van een nieuwsgierige rat door de opening naar buiten steken. Een vrolijke, bruine tamme rat die net zo verbaasd terugkijkt naar mij. Verbaasd over waar ze nu terecht gekomen is. De vrouw deinst terug bij het zien van de rat en wordt even later door een collega meegenomen die haar aangifte gaat opnemen. De rat blijft achter bij ons aan de balie. Het briefje en het tasje worden verpakt voor sporenonderzoek. Ik voer het beestje wat korstjes van mijn brood wat ik heb meegenomen als lunch en op een schoteltje krijgt de rat water. 

De aangifte is snel opgenomen, de vrouw loopt het politiebureau uit. Ze wil niks meer met de rat te maken hebben laat ze nog weten.

Tja, en daar zitten we dan. Met de rat. De dierenpolitie bestond nog niet. Een opvang zoeken? Het doosje gaf geen aanwijzing in welke dierenwinkel de rat gekocht was, dus terugbrengen kon niet. Wat nu? Het ratje eet mijn broodkorstjes en ondertussen ook het kaas van mijn broodje. En eigenlijk ben ik meteen gek op dit beestje met deze valse start. Dus ik zeg dat ik de rat wel mee wil nemen. Na intern overleg wordt besloten dat ik de rat mee mag nemen. 

Na het werk ga ik met het ratje naar een dierenwinkel in de buurt en laat me voorlichten over de verzorging van een rat. Ik heb konijnen in huis en weet alles van die langoren, maar een rat is nieuw voor me. Daar blijkt ook dat de rat een meisje is. Ik koop een kooi, voer en speeltjes en ga naar huis. Met Fleur. Want dat is vanaf nu haar naam. Een fleurige naam voor een vrolijk ratje met een valse start. 

Toch ga ik met lood in mijn schoenen naar huis. Want ik woon samen en hij is er inmiddels wel aan gewend dat de konijnen los in huis lopen en dat ik gewonde vogeltjes verzorg. Maar of hij hier zo blij mee is? 

Uiteraard mag ik thuis niks vertellen over mijn werk, maar ik vertel wel dat dit ratje is misbruikt bij een bedreiging. Ook hij is gelukkig gek op dieren en Fleur wordt warm opgenomen in ons huis. Ze loopt op onze schouders, snuffelt door het huis en zelfs de konijnen vinden het prima dat er ook een beestje met een lange staart door het huis loopt.

De relatie houdt geen stand. Zo gaat dat soms. De konijnen, Fleur en ik verhuizen naar een ander huis. Waar Fleur ook gewoon lekker rat mag zijn en lopen en snuffelen en op mijn schouder televisie meekijkt. 

Ze wordt oud. Kale plekjes in haar vacht ontstaan en ze is minder actief. En ze eet steeds minder. Ratjes worden niet zo oud. Een nadeel van ratjes als huisdieren. Al blijft ze lekker op mijn schouder liggen als ik thuis ben. Ze is dan twee-en-een-half jaar oud. Heel oud voor een ratje. 

Op Valentijnsdag kom ik thuis na het werk en zie dat het echt niet goed met haar gaat. Ik pak Fleur op, neem haar op schoot en aai haar. Even later overlijdt ze, op mijn schoot. Ik zit met dikke tranen op de bank met een dode Fleur. Ik begraaf haar later in de tuin. 

Twee-en-een-half jaar hebben we veel lol met elkaar gehad. Dit ratje dat met kwade bedoelingen gekocht is om iemand te bedreigen, gaat dood op de dag van de liefde: Valentijnsdag. Misschien ben ik van de ratten besnuffeld dat ik haar meenam. Maar van dieren blijf je af. En elke Valentijnsdag moet ik toch altijd even aan haar denken. Een liefdevol leven heeft ze toch gehad.